Pater Piet van der Linden overleden.

Piet werd geboren te Vlaardingen op 28 februari 1929, als tweede kind in een gezin van elf: zes jongens en vijf meisjes. Hij volgde de 3-jarige MULO en in die tijd groeide bij hem het verlangen om priester worden. Na het eind van de oorlog ging hij, op 16-jarige leeftijd, naar Hageveld, het kleinseminarie van het bisdom Haarlem. Twee jaar later stapte hij over naar het kleinseminarie van de Witte Paters in Sterksel. Daarna vervolgde hij zijn opleiding tot missionaris op St. Charles (bij Boxtel), in ’s-Heerenberg en in Totteridge (Londen). Daar werd hij op 17 januari 1959 lid van de Sociëteit van de Missionarissen van Afrika door het afleggen van de missionariseed. Op 19 juli 1959 werd hij in Utrecht door aartsbisschop Bernard Alfrink priester gewijd.

Een jaar voordat hij zijn missionariseed aflegde had Piet een zware rugoperatie ondergaan, waardoor hij enkele maanden niet had kunnen studeren. Na zijn priesterwijding ging hij een paar maanden naar ons opleidingshuis in Heverlee (Leuven) om de nog ontbrekende cursussen te volgen. Hij zou zijn hele leven last hebben van rugklachten. Pas in februari 1960 vertrok hij naar Zambia.

Aangekomen in het bisdom Abercorn (dat nu Mbala heet), ging Piet voor zes maanden naar Mulilansolo om de Bembataal en -cultuur te leren. Hij was daar samen met onze Nederlandse confrater Karel van Rijthoven ( † 1973) die erg muzikaal was en met succes liturgische liederen componeerde op de traditionele Bembamuziek, gespeeld door lokale muziekinstrumenten. Piet had een grote bewondering voor hem en heeft met veel enthousiasme deze liederen geïntroduceerd in de verschillende parochies waar hij werkte. Piet zelf schreef in zijn notities dat deze confrater voor hem een bron van inspiratie is geweest in heel zijn verdere missionarisleven.

In augustus 1960 werd Piet benoemd in Chilonga, een grote parochie met een acht leden tellende leefgemeenschap: vijf priesters, een broeder en twee kajotters; Piet werd er belast met het economaat. Ook was er een gemeenschap van Engelse zusters die de leiding hadden over het ziekenhuis en een gemeenschap van Zambiaanse zusters die vooral actief waren in de parochie. Naast veel activiteiten in de stad, vroegen ook de vele dorpen aandacht. Op safari gaan (dorpen bezoeken) was wat Piet het liefste deed want tijdens het verblijf in de dorpen leerde je de mensen pas goed kennen. Dat was wel vermoeiend, want vanwege de rugoperatie in zijn opleidingstijd kon Piet geen motorrijden en ging hij dus op de fiets.

Na een jaar in Chilonga werd Piet in oktober 1961 overgeplaatst naar de parochie Mulanga. Dit was een nogal grote parochie en Piet constateerde al snel dat er ook een aantal niet-praktiserende katholieken woonden en dat veel schoolkinderen wel gedoopt waren maar na het doopsel geen enkele catechese hadden gevolgd. Deze gedoopten hadden de katholieke kerk verlaten om zich aan te sluiten bij een nieuwe religieuze beweging, de Lumpa Kerk, die in 1953 gesticht was door Alice Lenshina Mulenga. Deze kerk omarmde een mengeling van christelijke en animistische overtuigingen en rituelen, en verwierp het gezag van elke ‘aardse regering’. Dat parochianen de kerk hadden verlaten was geen reden voor Piet om zich te laten ontmoedigen: hij ging graag op bezoek in de dorpen en hield veel van de mensen.

In mei 1969 werd hij pastoor in de parochie Kayambi, waar hij twaalf jaar bleef. Het parochieteam was erop uit om meer contact te krijgen met de jongeren en dit streven kwam ook ter tafel tijdens de vergaderingen van het dekenaat. In deze periode werd door de Missionarissen van Afrika ook een begin gemaakt met het overdragen van parochies aan de plaatselijke diocesane priesters. Dat gebeurde ook in Kayambi, waar Piet eerst negen jaar samen was met Witte Paters, maar daarna ook met een Fidei Donum priester, een Zambiaanse priester en een Europese lekenmissionaris van de organisatie VMM (Volunteer Missionary Movement).

Een nieuwe benoeming bracht Piet in oktober 1981 naar de parochie Serenje waar hij weer in een gemeenschap van drie Witte Paters terecht kwam. De twee confraters die daar al waren konden het niet zo goed met elkaar vinden, maar dankzij zijn fijngevoeligheid en met een beetje diplomatie wist Piet de problemen op te lossen en vormden zij een fijne gemeenschap. Het werk was afwisselend: nu eens in het centrum van de parochie, dan weer in de dorpen. Voor Piet was dit een mooi en rustig werkritme.

In april 1985 verhuisde Piet hij naar de parochie Mulilansolo, waar hij bij zijn aankomst in Zambia de taal had geleerd. De leefgemeenschap bestond uit vier personen: Piet en een Poolse priester hadden de zorg voor de parochie, twee andere Witte Paters waren belast met de Catechistenschool. De Poolse priester sprak heel gebrekkig Engels, waardoor het moeilijk was om een gesprek te voeren, en een van de Witte Paters van de catechistenschool wist alles altijd beter zodat Piet eens schreef: “Moeilijk hoor, om met de heilige Geest samen te wonen!” Maar ondanks deze problemen in de gemeenschap had Piet er alle plezier in om de mensen te bezoeken, zowel in het centrum als in de dorpen. Piet schreef in 1990: “Onze parochianen zijn fantastisch, er is heel veel werk in het centrum van de parochie en in de kerkdorpen, geweldig hoor!” En de regionale overste van Zambia schreef over hem: “Piet is zeer pastoraal in zijn aanpak en heeft een goed contact met de parochianen”.

In 1989 kreeg Piet te maken met de aidsepidemie, die ook in Zambia uitbrak en zijn sporen naliet. Het was een groot probleem in de samenleving en de kerk kon er niet ongevoelig voor blijven. Samen met negentien andere priesters uit het bisdom Mbala volgde hij een sessie om zich in de aidsproblematiek te verdiepen en om wegen te vinden om de talloze aidspatiënten te helpen en te begeleiden.

Van 1993 tot 1995 was Piet pastoor van de kathedrale parochie van Mbala. Hij stond er de eerste maanden alleen voor, met de bisschop als “stand-by kapelaan”. Deze had namelijk beloofd alle zondagsdiensten te verzorgen wanneer hij thuis was, zodat Piet naar de dorpen kon gaan. Piet schreef in maart 1993 vanuit Mbala: “Een grote verandering voor mij: van de rimboe met 6.000 katholieken naar de stad met 10.000 katholieken. De parochianen zijn fantastisch hoor, en ik heb me direct thuis gevoeld”. Ook hier ontmoette Piet veel aidspatiënten.

In juni 1995 kwam Piet voorgoed terug naar Nederland. Na enige maanden vakantie werd hij verantwoordelijke in onze gemeenschap in Tilburg. Hij vervulde die taak met grote zorg voor zijn huisgenoten en was een uitstekende gastheer voor de vakantiegangers uit Afrika. Toen deze gemeenschap in juli 2002 werd opgeheven verhuisde hij naar Heythuysen.

Zoals overal eigenlijk, voelde Piet zich ook in Heythuysen al gauw thuis. Vanwege zijn muzikale kwaliteiten werd hij leider van het zangkoor en hij deed dat met veel toewijding en plezier. Vanwege blijvende slijtage van zijn stembanden droeg hij in mei 2011 de leiding van het koor over aan een lekenbewoner, maar behield de verantwoordelijkheid voor de keuze van de gezangen. In augustus 2011 heeft hij die taak ook overgedragen.

In zijn vrije tijd kon Piet zichzelf goed vermaken; hij ging vaak fietsen om te genieten van de natuur en onderhield contacten met familie en vrienden. Reizen met het openbaar vervoer was voor hem niet gemakkelijk vanwege zijn gehoorproblemen, problemen die eigenlijk al in het begin van zijn missionarisleven waren begonnen. Hij was een erg aangename, maar ook rustige confrater die graag deelnam aan de activiteiten van de gemeenschap.

In augustus 2010 begon Piet een rollator te gebruiken en zijn gezondheid liet het beetje bij beetje afweten. Hij heeft veel dokters bezocht en heeft meerdere malen in het ziekenhuis gelegen, maar hij kwam altijd weer terug. De laatste jaren dat hij in St. Charles was liep hij veel met zijn rollator door de gangen. Als je hem dan vroeg hoe het met hem ging, dan antwoordde hij steevast: “Ik heb last van mijn rug maar ik word goed verzorgd”, en dan keek hij of hij ergens een banaan kon verschansen.

Op 17 november 2023 verhuisde Piet naar zorgcentrum Hornerheide, niet ver van St. Charles. Hij heeft daar bijna twee jaar gewoond en ook daar zei hij telkens dat hij er goed werd verzorgd. Hij werd daar elke week bezocht door de leden van ons coördinatieteam en door enkele confraters. Op de dag van zijn overlijden hebben een schoonzus en een nicht hem nog bezocht en twee confraters waren bij hem een half uur voordat hij overleed.

Op zaterdag 15 november 2025 zullen we om 14.30 uur afscheid nemen van pater Piet van der Linden tijdens een Eucharistieviering in de kapel van Huize St. Charles in Heythuysen en hem ter ruste leggen op het kerkhof aldaar.

Namens de familie
Ben van der Linden
Landstraat 45
3131 CE Vlaardingen

Namens de Witte Paters
Jozef de Bekker
Op de Bos 2
6093 NC Heythuysen